Wandelen naar Rome, Deel 3: dag 12

De nacht was matig: de eerste haan begon om vier uur reeds te kraaien en hield niet meer op. Bovendien leken de hanen ook op elkaar te reageren. Na anderhalf uur sliep ik gelukkig weer in. Omdat ik alleen hetzelfde betaalde voor de tipi als twee mensen samen, was het ontbijt voor mij inbegrepen. Het ontbijt was goed. Na een paar korte gesprekjes met de Engelsen vertrok ik weer.

Onder de redenen waarom ik niet in één keer naar Rome kan lopen, noemde ik gisteren niet dat mijn voeten en mijn lijf ook (nog) niet echt geschikt lijken te zijn voor al te veel wandelingen. De dag begon met een paar kleine pijntjes en eindigde met een hoop meer, maar goed, dat hoort er allemaal bij. Dat geldt ook voor het wisselvallige weer, zoals ik dat vandaag had. Het was daarnaast vandaag ook af en toe stevig klimmen (voor Nederlandse begrippen), maar wat een mooie dag was het! 

Al vrij snel na vertrek begon ik met dat klimmen. Daarmee liet ik het Maasdal, dat ik aanvankelijk nog wel in de verte kon zien liggen, definitief achter mij en trok ik het hoogland van Margraten op. Ik heb geleerd dat spreken over heuvels eigenlijk incorrect is: het is, net als de Pietersberg, een plateau, maar in dit geval is de zachte bodem doorsneden door alle beekjes en stroompjes en daardoor is er relatief zoveel reliëf. Afgezien van de prachtige uitzichten die je daardoor hebt, en de holle wegen die betrekkelijk veel voorkomen, valt het verder op dat het bodemgebruik vrij divers is: fruitteelt, akkerbouw en veeteelt komen vrij kriskras door elkaar voor. Er is wel ruilverkaveling geweest, maar toch komen veel percelen nog vrij klein over. Soms loopt het vee door de boomgaarden. Je ziet ezeltjes en uiteindelijk alle soorten boerderijdieren, maar vooral koeien in allerlei soorten en verbazingwekkend veel paarden. Er is ook nog best wat natuur, vooral langs de weggetjes en de hellingen. Er zijn ook veel campings en vakantiehuizen: toerisme is duidelijk belangrijk in dit gebied. Ook ik droeg daar aan bij.

Ik had gelezen over het wild, maar zoals te verwachten viel, aangezien de meest bijzondere dieren nachtdieren, zag ik dat niets van. Wel trof ik gedurende de dag tot twee keer toe gigantische huisjesslakken op het pad aan. Ik fotografeerde ze en ging er behoedzaam lang. Ik hoop maar dat ze beiden de overkant hebben bereikt en niet door andere wandelaars vertrapt zijn.

Had ik het gisteren al over de Dagboek-van-een-Herdershond-vibe, werd het vandaag alleen maar nog Limburgser. Nog meer wegkruisen dan ik gisteren al zag. Ik wist ook niet dat we nog zoveel vakwerkhuizen in Nederland hebben.

Mijn tempo lag deze dag niet zo hoog, zeker aan het einde niet, maar aan het begin van de dag passeerde ik toch een moeder en dochter die ik al veel was tegengekomen de dag eerder op de weg, in 't Piepke en op de Meschermolen. Ik raakte kort met hen aan de praat, toen zij stilstonden bij enkele alpaca's. Ook onderwijsmensen, uiteraard, het lijkt wel of ik bijna nooit anderen ontmoet! 

Omdat het een hele wandeldag was, moest ik echt pauzes inplannen. Ik dacht aan een stop in Mheer: dat was een schot in de roos. Mheer ligt niet in een dal, zoals de meeste dorpjes, maar juist bovenop. Bij het goede terras van café Quanten, waar een vriendelijke dame bediende en de menukaart lokale informatie bevatte om te bestuderen tijdens het wachten, kon ik dan toch mijn zuurvlees eten. Veel mensen van buiten Limburg kunnen dit gerecht kennelijk niet waarderen, maar mij smaakte het goed. Bijkomend voordeel was dat de eerste bui van de dag viel, terwijl ik onder de luifel van mijn lunch genoot.

Mheer was een traditioneel dorp, inclusief schutterij en harmonie. Ik maakte ook kennis met de tradities van de Bronk, een aantal dagen feest met missen, processies, wedstrijden en concerten. Elk Zuid-Limburgs dorpje heeft op zijn eigen tijd een paar dagen Bronk. Ook typisch is dat tijdens die dagen de jonge en ongetrouwde mannen van het dorp een den uit het bos halen, in Mheer de Mei-den genoemd, die dan naar het kerkplein wordt gebracht en door de getrouwde mannen wordt opgericht om daar een jaar te staan. Dit Denhalen is immaterieel cultureel erfgoed. Mij is nog niet duidelijk hoe zo'n enorme gekapte boomstam overeind blijft. 

In Mheer keek ik ook even de kerk in, een gebouw van Cuypers, en week ik van de route af om het kasteel en de bijbehorende kasteelhoeve van buiten te bekijken. Daarna daalde ik af.

De afdaling door de bebouwing werd snel weer een klim omhoog door typisch landschap. Bovenaan zag ik Noorbeek reeds weer beneden liggen. 

Dit keer ging de afdaling tussen de paardenweiden door, waar ik galopperend en briesend werd begroet, over smalle paadjes en langs de wijngaarden. 

Het begon inmiddels weer te druppen, maar dat was niet mijn voornaamste zorg. Ik had gelezen over bezienswaardigheden in Noorbeek en over de charme van het dorpje zelf, terwijl de route daar amper langs liep. Ik moest dus uitvogelen waar en hoe ik van de route af moet om toch te zien wat ik wilde zien. Ik ben dan ook meermaals met FOMO gediagnosticeerd. 

In Noorbeek hangen de bezienswaardigheden en tradities samen met de lokale patroonheilige Sint Brigida, een Ierse kluizenares. Eerst liep ik van mijn pad af naar haar bron in het buurtschap Wesch (verwant aan Was, want die deed men bij de bron). Inmiddels begon de regen echter door te zetten dus besloot ik mijn uitrusting om te bouwen naar 'regenproef' (regenjas aan en een beschermhoes om mijn rugzak) in een schuilhokje iets verwijderd van een bushalte. Daar zat ook een dame uit Breda te schuilen van een kleine wandeling, met wie ik dusdanig aan de praat raakte dat het eigenlijk al weer droog was geworden voor ik het schuilhokje verliet. Samen zijn we bij de bron gaan kijken. 

Teruggegaan naar het pad, bleek dat de route ook het dorpsplein oversloeg. Dat kon natuurlijk niet, dus ook daar liep ik nog even heen. Ook hier stond weer een den. Het kerkje was prachtig en in het kapelletje buiten brandde een eeuwige, uit Ierland overgebrachte vlam ter ere van Sint Brigida.

Na Noorbeek was het weer klimmen